آشنایی با زبان عربی

زبان عَرَبي (به عربي: اللغة العربية)، يكي از پرگويشورترين زبان‌هاي جهان، بزرگ‌ترين عضو از شاخه زبان‌هاي سامي است و با زبان‌هاي عبري و آرامي هم‌خانواده‌است. زبان عربي يكي از شش زبان رسمي سازمان ملل متحد است. اين زبان امروز داراي لهجه‌ها و گويش هاي گوناگوني است و زبان عربي مدرن استاندارد به عنوان زبان رسمي نوشتار در همه كشورهاي عرب پذيرفته شده است. افزون بر جهان عرب، اين زبان در كشورهاي چاد، اريتره و اسرائيل نيز از ميزاني از رسميت برخوردار است.

زبان عربي، زبان قرآن و بسياري از نخستين نوشته هاي مسلمانان است و نزد بسياري از مسلمانان مقدس شمرده مي‌شود. در دوران طلايي اسلام، عربي به عنوان نخستين زبان جهان اسلام از اهميت بالايي برخوردار بود و آثار علمي، ادبي و مذهبي فراواني به اين زبان نوشته مي‌شد. تأثير عربي بر زبان‌هاي ديگر جهان اسلام مانند پارسي، اردو، كردي، و زبان‌هاي گوناگون خانواده‌ي تركي چشمگير است.

شمار گويشوران

شمار كساني كه عربي را همچون زبان مادري به كار مي‌برند از ۱۷۴ تا ۴۴۲ ميليون تن گفته شده است. عربي زبان رسمي ۲۵ كشور است كه كل جمعيت آن‌ها نيز براساس آمار سيا ۳۲۹ ميليون تن است.[۱] بايد توجه داشت كه زبان مادري نيمي از جمعيت كشورهاي عربي شمال آفريقا مانند مراكش و الجزاير زبان آمازيغي است و در قانون اساسي جديد اين دو كشور زبان آمازيغي به عنوان زبان رسمي در كنار فرانسه و عربي به رسميت شناخته شده است.
ويژگي‌ها

كاربري (صرف) فعل در اين زبان به دو زمان گذشته (ماضي) و حال (مضارع) است كه با كمك صيغه مضارع صيغه هاي آينده (مستقبل) هم ساخته ميشود؛ و هر كدام از اين دسته ها چهارده صيغه است. زبان عربي به دليل قالب ها و حالات صرفي و نحوي و داشتن مذكر و مونث و ساير قواعد دستوري يكي از سخت ترين زبان هاي دنيا به ويژه براي سخن گفتن است. ازآنجاكه زبان انگليسي اين پيچيدگي ها را ندارد و با دانستن تنها ۵۰۰ واژه مي توان نيازهاي روزانه را با آن بيشتر، در بيشتر كشورهاي عربي فرانسه و انگليسي زبان رايج است. در حوزه ي كشورهاي عربي خليج فارس عملا زبان كار زبان انگليسي است.[۲]

اين زبان را «لغة الضاد» نيز مي‌نامند، زيرا تنها زباني است كه داراي ضاد مي باشد و ضاد كه حرفي است كه سخت ترين شيوه كاربرد را دارد؛ به جز زبان آلبانيايي كه پس از پذيرش اسلام و ورود زبان عربي، حرف ضاد وارد آن شد.
گويش‌ها و لهجه‌ها
پرچم اتحاديه عرب، براي زبان عربي به‌كار مي‌رود.
پراكنش گويش‌هاي عربي

نوشتار اصلي: گويش‌هاي عربي

چارچوبٔ جغرافيايي را كه گويشوران زبان عربي در آن بشينه اند را جهان عرب مي‌نامند كه شامل بيش از ۲۰ كشور مي‌شود كه از خاورميانه آغاز شده و تا شمال باختري آفريقاي ادامه مي‌يابد.

زبان عربي شمار فراواني از گويش‌ها و لهجه‌هاي گوناگون را دربرمي‌گيرد كه به طور كلي به سه بخش تقسيم مي‌شود:

عربي كلاسيك يا قرآني ((به عربي: اللغة العربية الفصحي))
عربي استاندارد يا شيوا و يا كتابي
عربي گفتاري يا دارجة ((به عربي: اللهجة العامية))

در خونه كشورهاي عربي لهجه استاندارد براي آموزش در آموزشگاه ها و نوشتن كتاب‌ و روزنامه به كار برده مي‌شود.

اما هر بخشي از جهان عرب، گويش محلي ويژه خود را دارد كه گاه تفاوت‌هاي ميان آنها به اندازه‌اي است كه عرب‌ها مجبور به سخنوري به عربي كتابي و يا انگليسي و يا زبان واسط ديگري با هم مي‌شوند. دليل شمار فراوان گويش‌ها و لهجه‌ها در زبان عربي را تأثير زبان‌هاي پيشين موجود در آن بخش‌ها پيش از چيرگي زبان عربي بر آن منطقه‌ها دانسته‌اند. در حالت كلي عربي گفتاري را به دو بخش خاورميانه‌اي و باختري تقسيم مي‌كنند اما به طور دقيق‌تر عربي داراي ۴ گويش زير است كه هر كدام خود داراي لهجه‌هاي فراواني است.

لهجه مصري
لهجه مغربي (شامل لهجه‌هاي: مراكشي، تونسي، الجزايري و…)
لهجه خاوري (شامل لهجه‌هاي: لبناني، فلسطيني، و عرب زبانان غرب كشور اردن)
لهجه عراقي و يا خليجي (شامل لهجات عراقي، كويتي، شرق سوريه، ساحل خليج فارس از عراق تا كشور عمان و سواحل جنوبي و جنوب غرب ايران اهواز و در آبادان و شادگان

از اين ميان عربي مصري به عنوان گويش گفتاري زبان دوم مشترك ميان همه عرب زبانان به كار مي‌رود. و دليل آن وجود انبوه فيلم‌ها و برنامه‌هاي تلويزيوني و راديويي و منابع عربي به اين گويش است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>